برادر ديگر آن دو نوجوان ، ابراهيم بن الحسن بن الحسن است . وى شباهت زيادى به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم داشت و در زندان « هاشميّه » در ماه ربيع الاوّل سال 145 هجرى به شهادت رسيد و اوّلين كسى بود كه در سنّ شصت و هفت سالگى بهمراه فرزندش محمّد فوت نمود . اين سه برادر بعنوان رهبران و پيشروان انقلاب مكتبى دوران خود بودند . آنان فرزندان دو سبط شهيد پيامبر بوده و از نوادگان امام حسن مجتبى عليه السلام از سوى فرزندش حسن المثنّى ، و نوادگان امام حسين عليه السلام از سوى دخترش فاطمه ( سلام اللَّه عليهم ) مىباشند . حسن المثنّى فرزندان ديگرى ، از مادرانى ديگر داشت . از نوادگان وى على بن الحسن بن الحسن بود كه از عابدترين و زاهدترين افراد زمان خود بشمار مىرفت و به وى على الخير ، على الاغرّ و على العابد مىگفتند ، و به ايشان و همسرش زينب - دختر عبداللَّه بن الحسن - « زوج صالح » اطلاق مىكردند . روايت كرده‌اند كه على بن الحسن را مشاهده نمودند كه در راه مكّه در حال خواندن نماز بود و مارى از زير پيراهن وى وارد شده و از يقه‌اش بيرون خزيد ، مردم فرياد برآوردند : مار در پيراهنت رفته است ، على بن الحسن همچنان مشغول نماز بود تا اينكه مار خزيده و با شتاب فرار نمود و او همچنان به خواندن نماز خود ادامه مىداد بدون اينكه حركت و تغييرى در چهره‌اش نمودار گردد .